Paper planes

Zou er zoiets bestaan als lenteschrijfkriebels? En zo ja, lijd ik er dan aan? Je zou het beginnen denken als je deze blog bekijkt. Ik begon er ongeveer een jaar geleden aan, om twee maanden later opnieuw stil te vallen. En nu, voel ik het weer kriebelen ... Benieuwd of ik deze keer wel de zomer haal ;).

Ik heb een afwijking. Nee, geen fysieke handicap en mijn spreekwoordelijke vijzen zitten ook op de juiste plaats. 't Is ook niet echt een afwijking, eerder een vreemd soort neiging. Ik ben namelijk dol op geuren. Nu hoor ik je al denken: "Wat is daar in godsnaam zo vreemd aan, iedereen houdt toch van geuren?" Maar ik heb het hier niet over de geur van parfum of een ruiker bloemen. Nee, ik hou van de gewone alledaagse geuren en ik heb de vreemde neiging om aan alles en nog wat te ruiken.

Eén van de geuren waar ik dol op ben, is de geur van boeken. Ik kan geen boek openen zonder het letterlijk te besnuffelen. En ik kan je verzekeren, de ene boekengeur is de andere niet. Je hebt muffe boeken, die de geur van een kast of  kelder in zich meedragen, of bibliotheekboeken die ruiken naar honderden verschillende handen, of nieuwe boeken die geuren naar puur en ongerept papier.

Dat is trouwens nog iets waar ik gek op ben: de geur van papier. Van papier op zich of van drukinkt op papier. De geur van versgekopieerd papier dat nog een beetje warm is, roept bij mij evenveel emoties op als de geur van versgebakken brood. Begin je nu een beetje te begrijpen waarom ik over een afwijking spreek?

Maar bovenal ben ik verzot op de geur van inkt op papier. Neenee, niet zomaar eender welke inkt op eender welk papier. Het moet de inkt zijn van een echte Bic, zo'n doorzichtige met een blauw hoedje erop. En het papier moet gerecycleerd zijn, het merk maakt niet uit, maar het mag niet wit zien maar wel zo'n beetje grijzig. De combinatie van die twee kan ik niet weerstaan. Af en toe moet ik mijn schrijfactiviteiten dan stoppen en aan mijn blad ruiken.

Dus als je ooit ergens te velde, een meisje met een Bic en een blok gerecycleerd papier aan haar blad ziet snuffelen, weet dan, dat ik het ben. En laat mij dan, misschien met een papieren vliegtuigje, weten dat jij het bent? Ik kijk er al naar uit. Tot dan!

't Is vijgen na Pasen, ik weet het, maar ik wil toch nog graag iets kwijt over de tijd dat ik in het tweede leerjaar bij juf Ria zat en het over de paasklokken ging. Het tweede leerjaar huisde in die tijd in een klas met uitzicht op de kerktoren en die bewuste kerktoren, die vormde het probleem. In mijn tijd werd er immers nog niet veel gesproken over een paashaas, maar waren het de klokken die jaarlijks een helse tocht naar Rome ondernamen om daar de eitjes op te halen. Toen juf Ria dus begon over die bewuste vlucht naar Rome, keek ondergetekende naar de kerktoren, trok haar conclusies en stak haar vinger in de lucht.

Wat was het probleem? Heel eenvoudig, de spijlen van de kerktoren waren veel te dik en stonden veel te dicht op elkaar dus was het, nog steeds volgens ondergetekende, onmogelijk dat die zware klokken uit de toren konden om naar Rome te vliegen. En ik hoefde maar naar de kerktoren te wijzen om mijn punt aan te tonen. Gelukkig voor die arme juf Ria was ik nog niet zo ver dat ik het echte verhaal doorhad, maar ze heeft zich toen toch in allerlei bochten moeten wringen in een poging te verklaren hoe die klokken op magische wijze toch uit de toren konden, wetende dat ik eigenlijk gelijk had.

Dus bij deze juf Ria, en dat is echt vijgen na Pasen maar daarom niet minder welgemeend, mijn oprechte excuses voor mijn koppige gedrag daar toen in de zithoek van het tweede leerjaar. En als ik zelf ooit kinderen heb, zal ik in de eerste plaats vertellen over de paashaas, die hoeft maar uit zijn holletje te kruipen, en die vliegende klokken zo veel mogelijk achterwege laten. Beloofd!

Ik ben vandaag mijn lentegevoel kwijtgespeeld in de vorm van een oranje sjaal. Het leuke aan de sjaal in kwestie is dat het zo'n echte lentesjaal is: te koud in de winter, te warm in de zomer maar ideaal voor de soms nog frisse bries op lentedagen. Maar ik heb hem dus laten liggen op de trein en nu is iemand anders met mijn lentegevoel aan de haal.

Wat ik nog erger vind dan het feit dat ik nu op zoek moet naar een nieuw exemplaar lentegevoel, is de sombere vaststelling dat dit niet de eerste en waarschijnlijk ook niet de laatste keer is dat ik iets vergeet. En wat mij daar vooral aan stoort, is dat dat zo nonchalant overkomt. Het lijkt alsof ik helemaal geen zorg draag voor mijn spullen en alsof het mij niets kan schelen dat ik hier en daar eens iets laat liggen. Terwijl ik er elke keer opnieuw het hart van in ben als ik weer eens een paraplu, een sjaal, een pennenzak, ... verloren ben. Ik loop, ik zoek, ik ren, ik doe alle moeite van de wereld om mijn bezittingen terug te vinden en ik ben in de eerste plaats ontzettend boos op mezelf.

Waarom ik dan toch zo vaak mijn spullen vergeet? Als ik dat eens wist. De enige verklaring die ik kan bedenken is verstrooidheid ofwel mis ik één of ander 'let-op-je-spullen'-gen. Het is zelfs zo erg dat ik soms vertrek met het idee: 'Ik mag zeker mijn paraplu niet vergeten', en dan een uur later tot de vaststelling kom dat ik hem niet meer bij heb. Er is gelukkig één lichtpuntje: ik besef tegenwoordig sneller dan vroeger dat ik niet meer compleet ben. Vroeger kon het uren duren voor er een lichtje ging branden, tegenwoordig weet ik binnen het uur hoe laat het is. Nu alleen hopen dat ik in de goede richting blijf evolueren en niet één of andere vroege vorm van dementie ontwikkel :).

Ik heb een kat die lijkt op een hond. Nu zal je waarschijnlijk denken, een kat is een kat en een hond een hond, dus hoe is dat in godsnaam mogelijk? Wel, wat mijn kat en de gemiddelde trouwe viervoeter gemeen hebben, is de behoefte om in de buurt van hun huisgenoten te zijn. Zitten wij gezellig in de keuken, dan zit de kat bij ons. Hangen we met z'n allen voor de televisie, dan kijkt de kat gezellig mee.

Nu is het over het algemeen gezellig om zo'n kattebeest in de buurt te hebben, alleen in deze periode van 't jaar zorgt de aanhankelijkheid van onze kat voor enige problemen. In de winter, wanneer het koud en guur is buiten, vertoeven mijn huisgenoten en ik het liefst binnen vier muren, tot grote vreugde van onze kat die een voorliefde heeft voor verwarmingen en zich meestal in de buurt van één of ander exemplaar oprolt. In de zomer, als het lekker warm is, zitten wij het liefst in de tuin in de zon, tot grote tevredenheid van de kat die blij in onze buurt ronddartelt.

Het probleem in het tussenseizoen is dat de kat anders denkt dan wij. Ons kattebeest ziet de zon, hoort de vogels, voelt de kriebels en gaat naar buiten. En wij? Wel, wij zien de zon, horen de vogels, voelen de kriebels en willen naar buiten maar aangezien ons natuurlijk pelsje al eeuwen verdwenen is, kiezen voor het genieten van de zon vannachter het keukenraam. Conflict dus, wij binnen en de kat buiten, daar kan ons kattebeest niet mee leven. Gevolg? Een kat die jankt aan de deur om binnen te komen en van zodra je de deur opent, de tuin in rent in de hoop dat je haar achterna komt. Oplossing? Een jas aantrekken en een wandelingetje maken met de kat in de tuin. Begrijp je nu waarom mijn kat op een hond lijkt?

Ik weet dat ik in herhaling val maar ik werd deze week geconfronteerd met zo'n prachtig voorbeeld van de 'tussenseizoense kledingstrijd tussen een lentevogel en winterkoninkje', dat ik dat toch even kwijt moet. Het gebeurde een paar dagen geleden, ik zat in een wachtkamer, zoals het woord zelf zegt, te wachten. Aan mijn linkerzijde zat een prachtvoorbeeld van een lentevogel, toen de deur openging en het prototype van een winterkoninkje (eigenlijk een koninginnetje, want het was een vrouw) binnenkwam en zich aan mijn rechterzijde positioneerde.

De lentevogel aan mijn linkerkant droeg een zomers spijkerrokje (jaja, met blote benen! Eerlijkheidshalve moet ik erbij vermelden dat dit zorgde voor wat kippenvel, zoals wij dat zeggen) en een luchtige blouse. Het winterkoninkje aan mijn rechterkant koos voor een winterse rode broek, een coltruitje en een dikke, groene wintermantel. Het contrast kon niet groter zijn.

Nu vraag je je waarschijnlijk af, hoe ik er dan bij liep? Wel, ik zat daar goed, want ik vormde de overgang van rechts naar links (of van links naar rechts, hangt er vanaf hoe je het bekijkt). Ik droeg een spijkerrokje en een T-shirt met lange mouwen zonder col, wat goedkeurende blikken opleverde van de zomerse dame op links, maar gecombineerd met een legging en laarzen, wat leidde tot een begrijpend knikje van de winterse vrouw op rechts.

Mijn computer heeft de gezegende leeftijd van acht jaar bereikt en net zoals met mensen en dieren die een gezegende leeftijd bereikt hebben, begint alles dan een beetje trager te gaan. Even snel je mail checken wordt dan al gauw een proces dat zo'n twintig minuten in beslag neemt, wat nogal veel is als je weinig tijd hebt. Dé oplossing: 'het gecombineerd computergebruik', een geheel nieuwe manier van computeren.

Als je bijvoorbeeld 's morgens even snel je mail wil checken, ga je als volgt te werk: computer aanzetten - een plasje maken, jezelf wassen, tandjes poetsen - controleren of je al een startscherm gekregen hebt, vaststellen dat dit nog niet het geval is - je kleren aantrekken - tot de ontdekking komen dat je een startscherm hebt en je mail openen - haren fatsoeneren, de nodige crèmes en poedertjes aanbrengen - én jippie, holé, je mail is open en je kan controleren of iemand je dringend nodig heeft. Andere combinatiemogelijkheden zijn: de brievenbus leegmaken, even iets uit de kelder halen, alvast de oven voorverwarmen, ...

Het allerergst zijn echter die momenten waarop je helemaal niets te doen hebt en dus twintig minuten naar dat ding zit te staren. Mijn computer maakt dan allerhande rochelgeluiden, lampjes floepen aan en uit en zandlopers verschijnen, ... kortom hij geeft de indruk geweldig druk bezig te zijn, maar in werkelijkheid gebeurt er niets en zit je twintig minuten nagelbijtend en totaal gefrustreerd naar dat schermpje te kijken. Conclusie: ik vrees dat het tijd wordt om de laatste sacramenten toe te dienen en het beestje plechtig naar de schroothoop te verwijzen.